X
تبلیغات
رایتل
یکشنبه 4 مهر‌ماه سال 1395 @ 22:31

سفر به ارمنستان





            کلیسای جامع سنت گریگور ـ ایروان ـ  ارمنستان / عکس : حمید سلطان آبادیان

با جمعی از دوستان، راهی کشور ارمنستان می‌شوم.  از مسیر شهرِ تبریزـ مرزِ «نوردوز» ـ و بعد از صدورِ ویزای سه‌هزار دِرامی ( واحدِ پول ارمنستان دِرام است و هر هزار دِرام، هفت‌هزار و پانصد‌ تومان خرید و فروش می‌شود). ماموران پلیس مرزی ارمنی بعضی از واژه‌های ایرانی مثلِ «داداش» و «خوبی؟» و «چطوری؟» را خوب بلدند.

جاده‌ی مرز تا شهرِ ایروان ( پایتختِ ارمنستان) کلکسیونی از پیچ و خم و فراز و نشیب است و البته کولاک برف و لغزندگیِ جاده و تاریکیِ شب هم مزید بر علت است تا شبی را در میانه‌ی راه و در کنار جاده بگذرانیم. ایروان معماری جالبی دارد، شهر کلیساها و تندیس‌های متفکر! هرچه تندیس در این شهر می‌بینم در حال اندیشه و در‌خود فرورفته است و البته تعدادشان هم بسیار فراوان.
رابطه‌ی مردم این کشور با ایرانی‌ها دوستانه و نزدیک است و یکی از عللش حضور تعدادِ زیادی ایرانی‌ها در ارمنستان است. اینترنتِ ارائه شده بر روی سیم‌کارت ( ویواسل) پر سرعت و عالیست و همه‌جا هم آنتن می‌دهد از روی قله‌ی کوه‌ها گرفته تا تهِ دره‌ها.



           نمایی از مجموعه تفریحی و دریاچه سوان ـ ایروان ـ ارمنستان / عکس : حمید سلطان آبادیان


«سرگِی پاراجانُف
» کارگردانِ روسی ـ ارمنی و کارگردان فیلمِ تحسین شده‌ی رنگ انار هم در ایروان موزه‌ی دارد که از قضا روزی که برای بازدید به آنجا رفتیم روزِ تولد پاراجانف هم بود و دوست‌دارانش جمع بودند و بازدید از موزه هم رایگان. ساختمان‌های مسکونی ایروان تحت تاثیر حکومت‌ِ کمونیستیِ شوروی سابق، نمایی سرد و بیروح و درونی بزرگ و شیک دارند.


            آپارتمان‌های بخش مرکزی شهر ایروان ـ ارمنستان / عکس : حمید سلطان آبادیان

خیابان‌ها وسیع و ماشین‌های قدیمی و خصوصا «لادا» فراوان است. شیشه‌های اکثر ماشین‌ها و مردمش هم اکثرا دودی‌اند. حروف نگارشی این کشور بسیار سخت و تقریبا تمام حروف شبیه «
U » در حالات مختلف است. سالنِ اپرایی مشهور و بزرگ دارد و « دودوک»، سازی است ارمنی که امروزه شهرت جهانی دارد.


        کلیسای گغارت ـ ۳۵ کیلومتری جنوب شرقی ایروان ـ ارمنستان / عکس : حمید سلطان آبادیان                                                
کوه آرارات با شکوه و هیبتی خاص بر شهر ایروان نظاره می‌کند و مردم شهر آرام و درگیر زندگیِ روزمره‌اند. شهر پلیس‌هایی خسته  و خمیازه‌کش دارد و ترافیکی روان. ایروان با اینکه شباهت‌هایی به شهر زیبای آلماآتی ( قزاقستان) دارد اما چندین و چند پله از لحاظ معماریِ و زیباییِ شهری از آن‌جا پایین‌تر است. شنبه‌ها و یکشنبه‌ها بازاری دارد که در آن همه چیز از سگ‌ گرفته تا ماسکِ ضد شیمیایی و شمشیر و گل و گیاه فروخته می‌شود. البته قیمت‌ها بالاست و جای چانه‌ زدن بسیار دارد.


        
معبد گارنی ـ ۲۸ کیلومتری جنوب شرقی ایروان ـ ارمنستان  / عکس : حمید سلطان آبادیان

چهارشنبه 3 شهریور‌ماه سال 1395 @ 21:43

آرزوهای بر باد رفته




آدم ها دلشان می‌خواهد تا زنده هستند، خیلی کارها بکنند. آرزو‌ها و رویاها از همان آغازِ تولد روی شانه هایشان سوارند . شقیقه‌های آدم را با انگشتان ظریفشان میمالند و کنارِ گوشِ آدم خنده‌های نرم می‌کنند. آن‌ها زمزمه می‌کنند و آدم‌ها می‌خواهند. این زمزمه‌ها برای بعضی‌ها شبیه آوازی شده است که به آن عادت کرده‌اند. عادت کرده‌اند که بگویند فلان چیز را می‌خواهم و فلان کار را خواهم کرد و بعد لبخند بزنند. بعضی آدم‌ها آرزوهایشان را گم کرده‌اند، این خیلی ترسناک است. بعضی‌ها هم خیلی‌کارها کرده‌اند، بعضی‌ هم چند قدمی برای خواسته‌های رویایی‌شان برداشته‌اند و بعضی‌ها هم مدام آه می‌کشند

آیا زمانی برای رسیدن به «یکی یا دو تا» از این کارها هست؟ شاید فقط «یکی»، آیا فرصتی برای انجام دادن آن هست؟ آرزوی خیلی از آدم‌ها «سفرکردن» است. آیا امروز خواهم رفت؟ یا فردا؟! ماهِ دیگر؟ ‌سال دیگر؟ آیا زمین برای من توقف خواهد کرد؟ چه چیزی من را به اینجایی که نشسته‌ام زنجیر کرده است؟ آیا دنیا برای من، همیشه همین مسیرِ تکراریِ خانه تا محلِ کار خواهد ماند؟

سه‌شنبه 2 شهریور‌ماه سال 1395 @ 00:33

ملزومات سفر با دوچرخه



                                         عکس : حمید سلطان آبادیان / سوریه ۱۳۹۰

برای سفر‌هایی که با دوچرخه انجام می‌شود وسایل خاص و گاه متفاوتی لازم است. بهتر است مسافرانی که سفرهای دوچرخه‌ای دارند این فهرست را همیشه قبلا از شروع سفر مرور کنند. برای من بارها این اتفاق افتاده که به همراه نداشتن یکی از همین وسیله‌ها باعث کلی دردسر و پشیمانی شده، به خاطر همین سعی کردم تا جایی که خاطرم یاری می‌کند این فهرست کامل باشد.

کارت شناسایی ( کارت ملی + کارت فدراسیون دوچرخه سواری )

وسایل کامل پنچر‌گیری
تیوب یدک
زنجیر چرخ یدک
شانژمان یدک
پماد ضد پشه + پماد سوختگی + پماد ضدآفتاب
عود ضد پشه
دستمال کاغذی + دستمال مرطوب + پنبه
دستکش یکبار مصرف
پاکت پلاستیکی 
ماسک 
چای+ قند و نبات+ نمک و فلفل
ملزومات پانسمان فوری

*دوستان همراه، اگر مواردی را فراموش کردم لطفا یادآوری کنید.

...

یکشنبه 11 آبان‌ماه سال 1393 @ 01:15

خیلی دور، خیلی نزدیک


نیمه شب بود و با صدای خش‌خش آرامی که از روکشِ نازک چادر به گوش میرسید و سوز سرمایی که به صورتم می‌خورد از خواب پریدم. به صدا‌های بیرون خوب گوش سپردم، دانه‌های درشت برف بود که به روی چادر می‌نشست. انتظار برف را نداشتم. درون کیسه خواب مچاله شدم و به این فکر کردم که تا صبح چقدر برف روی چادر خواهد نشست. آیا دوباره خیس می‌شویم و یخ می‌زنیم؟

 به خانه فکر می‌کردم و گرمای بخاریِ کنار تختم. به چایی داغ فکر می‌کردم، به سونای خشک فکر می‌کردم. از سوراخِ کوچکِ چادر، سوز سرما به داخلِ چادر
 می‌وزید و من سرم را بیشتر و بیشتر در گرمای نیمه‌جان داخل کیسه خواب فرو می‌بردم. خدای من چقدر آرزوهای آدم می‌تواند تغییر کند، چقدر چیزهای کوچکی در اطراف ما هست که به هیچ عنوان دیده نمی‌شود و زمانی می‌تواند برای ما یا آدمی دیگر آرزویی بزرگ باشد. خدای من چقدر خوب بود که آن شبِ سردِ داخلِ چادر در دشت وسیعِ کشور قزاقستان، من سالم بودم و سرما نخورده بودم. چقدر آن شب خوشحال بودم که دل‌دردم خوب شده است و دردی در بدنم نیست. چقدر از گرمای کیسه‌خوابم لذت می بردم و چقدر ذوق و هیجان داشتم برای چایی داغی که صبح روزِ بعد روی آتش قرار بود آماده شود و دلم برای دوچرخه‌هایی می‌سوخت که زیر برف تا صبح یخ می‌زدند. یادم هست دوباره زود خوابم برد و چه‌خواب‌های عمیق و دلچسبی‌ و یادم هست که تا صبح خیس نشدیم و یخ نزدیم.

 
احساس می‌کنم این دیوارهای ضخیم خانه‌های شهر، فاصله ما را با تو خیلی زیاد کرده است. چیزی هیجان‌زده‌مان نمی‌کند. آرزوها‌یمان مثل بادکنک‌های بزرگی شده است که با سوزنی ساده می‌ترکد. لذت نمی‌بریم.مریض می‌شویم، قرص می‌خوریم. خودمان را بیشتر و بیشتر در خودمان می‌پیچیم و بازهم گرممان نمی‌شود. مهمانی می‌رویم، الکی می‌خندیم، قهقهه می‌زنیم، لذت نمی‌بریم. خوب می‌خوریم، زیاد می‌خوابیم، لذت نمی‌بریم. خدایا می‌شود دوباره چشم باز کنم و توی همان چادر باشم و دانه‌های درشت برف ببارد بر چادر و من زیپ کیسه‌خواب را بیشتر ببندم و از گرمایِ داخلش لذت ببرم و برای صبح روز بعد هیجان‌زده باشم؟

...

یکشنبه 11 آبان‌ماه سال 1393 @ 01:01

آموزه‌های سفر


در سفر آموختم
:« در زندگی اتفاق‌های ساده‌ای هست که مثل معجزه، روح را آهسته سیراب می‌کند و به کمال می‌رساند.
این اتفاق‌های ساده را نمی‌شود به کسی اظهار کرد، چون عموما عادت دارند این جریاناتِ ساده و معمولی را جزو اتفاقات و پیش‌آمدهای نادر و عجیب بشمارند.
و اگر کسی بگوید یا بنویسد، مردم به رسم عقاید جاری ونگاهِ خودشان سعی می‌کنند آن را یک اتفاق خیلی خاص که فقط برای بعضی آدم‌ها می‌افتد تلقی بکنند» 



پی‌نوشت:

با احترام به صادق هدایت و عذرخواهی از او که حرفم را در قالب نوشتهء جاودانه‌اش بیان کردم.

 

یکشنبه 11 آبان‌ماه سال 1393 @ 00:57

زندگی و دیگر هیچ


یکسال در سفر بودیم و یکسال زندگی کردیم و هزینهء زندگی‌مان در این یکسالی که در کشور‌های مختلف به سر بردیم با احتساب دلارِ دو‌هزار و پانصد‌ تومانی، نفری حدودا پانزده میلیون تومان شد. حالا بماند که بیشترش را در چادر گذراندیم و غذای دستپخت خودمان را خوردیم( که البته همان‌هم لذتی‌ست وصف ناشدنی و از هر هتلی و هر غذایی بهتر به آدم می‌چسبد) . تازه اگر هزینهء گزاف ویزا‌ها و چند پروازی که به اجبار با هواپیما داشتیم را حساب نکنیم، هزینهء ما برای این یکسال سفر ، کمتر از پنج میلیون تومان
 می‌شد. حالا این بماند.

از دوستی که تازه‌ داماد است و باغی را برای یکشب اجاره کرده است تا مهمانان گرامی‌اش را برای شبِ عروسی به آن‌جا دعوت کند و شامی بدهد و دیمب و دامبی بکند، پرسیدم : رفیق، هزینه اجاره آن یکشب چقدر شده است؟
آن طفلک گره‌ای در ابرو انداخته، با بغضی در گلو و نیم‌صدایی که خوب شنیده نمی‌شد نالید: بیست و سه‌چهار میلیون تومان! آن‌هم برای یکشب

من ذاتا آدمی نیستم که از چیزی تعجب کنم و مات و مبهوت شوم، اما حقیقتن در مقابل این جریان مات و مبهوت مانده‌ام. آیا این درست است؟ قبول دارم که شبِ عروسی و چگونگیِ برگزاری‌اش برای زوجین و به‌خصوص دختر‌خانم‌ها و خانواده‌ها بسیار مهم است. اما به راستی با این پول، همین زوج جوان می‌توانند با شرایطی خوب، یکسال که نه( زیاد است برای اول زندگی) ولی حداقل شش ماه در کشور‌های مختلف سفر کرده و طعمِ واقعی زندگی را بچشند. سفر، یک ازدواج ِ خوب را بیمه مادام‌العمر می‌‌کند. اما یکشب در باغی زدن و رقصیدن و خوردن و روز بعد تا ظهر به خواب غفلت فرو رفتن و بعد چک‌ها را به زحمت پاس کردن( برای داماد) و جسارتا، غیبت که آی فلانش بهمان بود و غذایش ناپخته بود و فلانی چقدر طلا داشت و بهمانی به ما سلام هم نکرد( برای بعضی‌ها)، به درد لبِ کوزه هم نمی‌خورد که بشود با آن آب خورد! ا

ینکه اگر مراسم نگیریم، مردم ( که نمی‌دانم منظور دقیقا چه کسانی‌ هستند) چه می‌گویند و زشت است و این‌جور است و آن‌جور، اصلن مهم نیست. مهم یک زوج جوان‌ هستند که می‌خواهند در کنار هم بودن را در مسیر پر فراز و نشیب زندگی تجربه کنند و هم‌رکاب باشند ( حالا اینجا به معنی رکاب زدن نیست) .
به خدا سفر بهترین جشن است برای شروع یک زندگیِ مشترک.  یک جشنِ دونفره.

 

 

یکشنبه 11 آبان‌ماه سال 1393 @ 00:31

جاده


جاده یعنی فرازهای بلند

جاده یعنی نشیب های لوند
پیچ و خم ، ناز و غمزه های ملیح
و مسافر ، به دست او در بند .


...

( تعداد کل: 27 )
   1       2       3       4    >>